به گزارش روابط عمومی کمیته امداد، کم‌توقع بود و انتظار زیادی نداشت، او فقط دوست داشت که کسب و کاری در سرزمین مادریش، روستای سیاوی، داشته باشد و کارآفرینی را برای روستا پیاده‌سازی کند. شاید برای این هدف والا بود که دست روزگار او را با کمیته امداد آشنا کرد. او با کمک کمیته، آموزش دید، وام گرفت و حتی راهبری‌ها و راهنمایی‌هایش را تا حالا که 2 سال از شروع کسب و کارش می‌گذرد، دریافت کرد. او خواستن را با به توانستن تبدیل کرد تا به آرزویش، ماندن و کار کردن در روستا برسد.

به سن و سالش نمی‌آید که یک تنه این همه کار سنگین را انجام داده باشد؛ رتق و فتق‌ گاومیش و پرورش‌ این حیوان به نظر مرد کهن می‌خوهد اما از پسش برامده است. دختر است دیگر و برایش هیچ کاری نشد ندارد. خودش می‌گوید خواستن توانستن است و همه دختران می‌توانند از پس هر کاری بربیایند، مخصوصا اگر مانند سپیده داداشی، با اراده و با وجود سن کم، توانستن را صرف کرده باشد تا گاومیشی را پرورش دهند.

آروزیی که محقق می‎شود

 سپیده با اعتماد به نفس حرف می‎زند، با این که تازه 28 سال سن دارد، اما از دو سال قبل می‌گوید، از زمانی که تازه 26 سال سن داشت و آرزویش بود تا کسب و کاری از آن خود داشته باشد، این رویا اما برایش دور از دسترس بود. او در روستای اجدادیش، روستای سیاوی، شهرستان رضوانشهر، استان گیلان زندگی می‎کند. این دختر جوان، روزهایی را به یاد دارد که کودک بود و در دشت‌های سرسبز روستایش بازی می‌‎کرد و آینده خود را بر ماندن در روستا می‌دید، با این که روستا محروم است، مسجد و مدرسه ندارد و بسیاری از جوانان هم سن و سال او، بنا را بر رفتن و مهاجرت گذاشته بودند. این دختر جوان اما دوست نداشت که پدر و مادرش را تنها بگذارد و جایی دور از خاک آبا و اجدادی‌اش زندگی کند. شاید به همین دلیل بود که همیشه به دنبال راهی بود برای ماندن، ریشه دواندن و آباد کردن سرزمینی که دل در گرو آن داشت.

 شاید به خاطر دل پاک او بود که راه‌ها برای رسیدن به آروزیش، هموار شد و درست 2 سال قبل، زمانی که او می‌جنگید برای ماندن و ساختن، خداوند هم دستش را گرفت، کمکش کرد و راه را نشانش داد.

آموزش، کمک و همیاری همیشگی

 همه چیز از یک روز معمولی شروع شد، زمانی که یکی از راهبران شغلی کمیته امداد پایش به روستای محروم باز شد و طرحی برای پرورش گاومیش ارائه داد. با این که جمعیت روستا کم است، اهالی اما به دانستن و علم‌آموزی ارج می‌دهند و از طرح آموزشی استقبال کردند.

یکی از افرادی که در کلاس‌ها شرکت کرد، سپیده 26 ساله بود. او می‌گوید که همه اهالی روستا یا کشاورزند و یا این که دامداری دارند؛ پرورش گاومیش هم سال‎هاست به صورت سنتی و نه به صورت یک کسب‌وکار در این استان انجام می‎شده است. با این که گاومیش بومی خوزستان است و اما حالا برخی از اهالی استان گیلان، این حیوان را در منطقه خوش آب و هوای استان سرسبز پرورش می‌دهند، بنابراین پرورش این حیوان، برای اهالی و داداشی، دور از انتظار نبوده است. سپیده اما تعریف می‌کند هیچ وقت فکرش را نمی‌کرد که قرار است، پرورش دهنده حیوانی باشد که دو برابر جثه خودش است.

بعد از گذراندن دوره آموزشی بود که با کمک راهبر و استادش، وام 60 میلیون تومانی گرفت و در یکی از زمین‌های پدرش، کارش را شروع کرد. او می‌گوید که راهنمایی راهبرش از کمیته امداد همیشه همراه او بوده است. تمام دو سالی که او کسب و کارش را دارد، هر زمان که نیازمند به کمک است، این راهبر است که با راهنمایی‌هایش، او را همراهی می‌کند. راهنمایی‌هایی راهبر باعث شده است که این دختر جوان، از همان ابتدای شروع کسب و کارش، به سوددهی برسد. حالا این دختر کارآفرین، هر روز، شیر گاومیش‌ها را می‎دوشد و از آن‌ها لبنیات درست می‌کند، عملی که با هم‌فکری راهبر و برای سوددهی بیشتر آن را انجام می‌دهد.

سپیده در دشت سرسبز مزرعه‌اش که راه می‎رود، با اعتماد به نفس است و حرف که می‎زند یک لبخند رضایت‎بخش گوشه لبش دارد. حالا به آرزویش رسیده است، آرزویی که برای خودش، سرزمینش و برای روستای آب و اجدادی داشت، این که دختر سرزمینش باشد، بماند و برای آبادی روستا تلاش و اشتغال‌زایی کند؛ آرزویی که با دست مهربان و یاری‎دهنده همیشگی کمیته امداد محقق شد.

انتهای پیام