به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی کمیته امداد، زندگی محمدعلی بهرامی پر از ایثار، فداکاری و مهربانی است. چه آن زمانی که او، تنها 18 سال داشت و رخت دفاع از وطن بر تن کرد و چه حالا که جانباز است و روی صندلی چرخدار نشسته است، او همیشه عشق به وطن داشته و دارد. شاید به همین دلیل است که در هر زمانی لباس دفاع و خدمت به وطن و هم‌وطنانش را هیچ‌گاه درنیاورد. او بعد از جنگ، لباس حامی به تن کرد و پدر معنوی فرزندانی شد که روزگار با آن‌ها سرجنگ داشت.

با لهجه شیرین لری صحبت می‌کند، او اهل ملایر استان همدان است. از پشت تلفن هم می‌شود فهمید که از او سن‎وسالی گذشته و مو سفید کرده است؛ از علی‌محمد بهرامی که حالا حدو 60 بهار را به چشم دیده است. بهرامی اما سرد و گرم چشیده است، داستان او پر از فراز و نشیب است.

علی‌محمد سن و سالی نداشت که جنگ شروع شد؛ آن زمان او تنها 19 سال داشت که دشمن به وطن حمله کرد. بهرامی با وجود سن کم حتی یک لحظه هم به خود تردید راه نداد و تا شنید که وطن در خطر است، خود را به جبهه خدمت رساند و لباس دفاع به تن کرد. در همین لباس هم بود که مهر جانبازی بر پیشانی‌اش خورد. جوانی که روزی سرحال و قوی، با پاهای خود برای دفاع از میهن پیش‌قدم شده بود، حالا به شکل دیگری، با صندلی چرخ‌دار، به آغوش خانواده و وطن برگشت. کار بهرامی اما همین‌جا تمام نشد. او همیشه عشق به وطن داشته و دارد. به همین دلیل است که در همه طول زندگی‌اش، از زمانی که برای دفاع از وطن، پیش‌قدم شد و چه بعد از آن، برای این عشق زندگی کرد. بعد از برگشت از جبهه او در لباس دیگری، در لباس نیروهای انتظامی، از وطن دفاع کرد تا زمانی که بازنشسته شد. در کنار دفاع از هم‌وطنان اما اهداف دیگری هم داشت، اهدافی که البته با خلق‌وخوی همیشه محمدعلی یعنی حافظ بودن، هم‌خوانی داشت.

سال 75 بود، زمانی که بهرامی برای اولین بار طعم پدر معنوی بودن را چشید. او می‌گوید که همیشه با فعالیت‌های کمیته امداد آشنا و همراه بوده است و بعد که متوجه شد می‌تواند سرپرستی معنوی فرزندی را قبول کند، دست دست نکرد و سریع سه فرزند به سرپرستی قبول کرد. او درست مانند زمان خدمت در جنگ، لباس دفاع به تن کرد تا این بار نه به جنگ با دشمن بیرونی که با دفاع از فقر برود و حامی فرزندانی باشد که طعم پدر به خود ندیده‎اند.

بهرامی در 26 سال گذشته، همیشه پیش‌قدم بوده است و هر زمانی که فرزندش به سن قانونی رسیده است و یا به هر دلیلی از تحت تکلف او خارج شده، فرزند دیگری به سرپرستی قبول کرده است. حالا محمدعلی درست مانند دو فرزندی که نامشان را در شناسنامه دارد، پدر معنوی دو فرزند دیگر هم است؛ یکی از فرزندانش، در شهرستان محل زندگی‌اش در ملایر استان همدان زندگی می‌کند و فرزند دیگر او ساکن تهران است.

بهرامی می‌گوید که هیچ کاری نمی‌کند، او به وظیفه دینی‌اش عمل می‎کند، به توصیه بزرگان دینی و قرآن کریم که همه را به دادن ذکات و صدقه دعوت می‌کند. او توضیح می‌دهد، سهم خود را به عنوان یک شهروند ایرانی انجام می‌دهد. البته این جانباز 70 درصد می‌گوید که او هم از این کار خیر سودها برده است. زمانی که فرزندانش در خودرویی بودند و تصادف سختی کردند. این پدر معتقد است که اثرات کار خیرش، اما فرزندانش را دوباره به او برگرداند؛ یا زمانی که خطری خود و خانواده‌اش را تهدید می‌کند، بعد اما دست کمک و یاری‌ از غیب او را نجات می‌دهد، دستی که محمدعلی معتقد است از اثرات کار خیرش است.

انتهای پیام