به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی کمیته امداد، «فاطمه علی‌یاری» مو سفید کرده است در راه فرهنگ و معرفت. او 16 سال از عمرش را به عنوان مدیر مدرسه فعالیت کرده است و هشت سال هم پای تخته سیاه ایستاده و به دانش‌آموزان درس داده است. این اما تنها مشخصه این معلم نیست. او دست خیر دارد و به جز دو فرزند خودش و همه دانش‌آموزانش در مدرسه، فرزندان دیگری را هم به سرپرستی قبول کرده است.

در شهرستان برخوار، استان اصفهان، خانم علی‌یاری مشهور است به دست به خیر بودن. به این که با همکارانش، گروه خیری را تشکیل دادند که در آن برای دانش‌اموزان کم‌بضاعت، لباس، اقلام خوراکی و ... تهیه می‌کنند. او می‌گوید که افراد زیادی به او و همکارانش اعتماد می‎کنند و هزینه ادامه تحصیل دانش‌آموزان، کم‌برخوردار را پرداخت می‌کنند. این اما همه کارهایی نیست که علی‌یاری انجام می‌دهد. در خارج از فضای درس و مشق، خارج از محیط آموزشی، او مادرانگی را به همراه کمک کردن به شهروندان، به شکل دیگری هم انجام می‌دهد. اتفاقا این اخلاق خوش را به فرزندانش هم آموزش داده است.

 این عادت علی‌یاری است، این که نذری کند و بعد به واسطه نذرش، فرزندی را از کمیته امداد به سرپرستی بگیرد. تعریف می‌‎کند که نخستین‌بار، نذر کرد تا اگر دخترش هم مانند خودش معلم شود، فرزندانی را از کمیته امداد امام خمینی (ره) قبول کند. اتفاق فرخنده‌ای که افتاد و او هم سریع، دست به کار شد و حمایت معنوی فرزندی را قبول کرد.

این اولین‌بار نبود که این معلم کهنه‌کار، نذر می‌کرد و حامی فرزندی می‌شد. او برای فرزند پسرش هم پیش از این نیت کرده و بعد از قبولی در آزمون مهم، فرزندانی برای حمایت قبول کرده بود؛ تا در مجموع خود و فرزندانش، 6 فرزند را حمایت کنند. او البته تاکید می‌کند که همسرش هم جداگانه و در هر پستی و بلندی روزگار، فرزندانی به سرپرستی انتخاب می‎کند.

سبک زندگی خیرخواهانه

زندگی خانم علی‎یاری به چند بخش ساده تقسیم شده است. او صبح‎ها به محل کارش می‌رود و به عنوان مدیر مدرسه فعالیت می‎کند. ظهر که به خانه بازمی‌گردد، با گروهی از معلمین و با همراهی همسر و فرزندانش، به کارهای خیرخواهانه می‌‎رسد. به این که برای افراد کم‌بضاتی که او و همکارانش شناسایی کردند، کمک کنند. در بسیاری از مواقع بعد از پایان روز کاری، آن‌ها بسته‎های معیشتی و بسته‌های لباس برای خانواده‎ها تهیه می‌کنند.

 جالب این است که این خانم معلم، کمک به ایتام را جز روش تربیتی خودش می‌داند و از فرزندانش می‌خواهد که با حقوق و یا با پول‎شان، به آن‌ها کمک کنند. هدفی که البته با رضایت و توجه فرزندانش انجام می‎‌شود.

او این فرهنگ را به دانش‌آموانش هم آموزش می‌دهد، اتفاقا داستان، جالبی هم دارد، زمانی که متوجه شد، یکی از دانش‌آموزان درس‎‌خوانش از نظر مالی در مضیقه است و کفشی برای پوشیدن ندارد، از والدین یکی از دانش‌اموزان که می‌خواستند برای فرزندشان هدیه تهیه کنند، خواست که اگر می‌توانند برای هر دو دانش‌آموز را که رتبه برتر مدرسه بودند، هدیه‌ای تهیه کنند؛ اتفاقی که مورد پسند والدین افتاد و اتفاقا آن دو دوست و دانش‌اموز هر دو هدیه‌ای مانند هم، دو جفت کفش دریافت کردند.

خانم علی‌یاری در این بخش از سخنانش، با خیال آسوده و با فراقی باز صحبت می‌کند، از این که بخشش می‌تواند زندگی‌اش را پر از صلح، صفا و عشق کرده است.

انتهای پیام