به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در شرق خراسان رضوی، جایی که بادهای گرم کویر گاهی طوفان می‌سازند و خاک تشنه چشم‌انتظار باران است، مردی جوان به نام امید میرافکن راهی متفاوت برگزید. او نه تاجر بود و نه وارث ثروتی بزرگ؛ تنها سرمایه‌اش دستان خودش بود و باوری عمیق به اینکه می‌توان از دل همین زمین خشک، برکت رویاند.

امید، متولد سال ۱۳۶۸ از شهرستان سرخس است؛ متأهل و پدر چهار فرزند. پیش از آن‌که کشاورز شود، سال‌ها به عنوان راننده تراکتور برای دیگران کار می‌کرد. اما با گذشت زمان و سخت‌تر شدن شرایط اقتصادی، در دلش جرقه‌ای شکل گرفت؛ جرقه‌ای برای استقلال و ساختن آینده‌ای متفاوت برای خود و خانواده‌اش.

او تصمیم گرفت زمین پدری را که سال‌ها بایر مانده بود، احیا کند. انتخابش کشت انگور بود؛ گیاهی که هم ریشه در فرهنگ کشاورزی منطقه دارد و هم با شرایط اقلیمی سازگار است. خودش می‌گوید: «همه‌چیز از یک تصمیم ساده شروع شد. خسته بودم از کارگری و نداشتن ثبات. گفتم اگر بناست زحمت بکشم، برای زمین خودم باشد.»

اما شروع، آسان نبود. زمین، خشک و بدون زیرساخت بود. هزینه‌های اولیه از توان مالی او خارج بود. در همین زمان، آشنایی با طرح‌های تسهیلات اشتغال‌زایی کمیته امداد امام خمینی (ره) مسیر را برایش روشن کرد.

در سال ۱۴۰۲، امید توانست با پیگیری و ارائه طرح خود، تسهیلاتی به مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان از کمیته امداد دریافت کند. این وام نقطه آغاز فصل جدیدی از زندگی او شد. بخش عمده سرمایه صرف خرید نهال‌های انگور، چاله‌کنی، لوله‌کشی و نصب سیستم آبیاری قطره‌ای شد. حدود ۷۰ تا ۸۰ میلیون تومان دیگر را نیز از پس‌انداز شخصی تأمین کرد تا زمین پدری را به تاکستانی زنده بدل کند.

او با لبخند می‌گوید: «وام کمیته امداد برای من مثل آب در بیابان بود. اگر این حمایت نبود، هیچ‌وقت نمی‌توانستم از پس هزینه‌ها برآیم.»

مساحت زمین او تنها ۱۵۰۰ مترمربع مفید است، اما همین محدوده کوچک، برایش حکم یک کارگاه تولید امید را دارد. او به‌تنهایی تمام مراحل را انجام می‌دهد؛ از کاشت و آبیاری تا هرس و مراقبت از نهال‌ها. هنوز محصول به باردهی کامل نرسیده، اما میرافکن از آینده ناامید نیست.

به گفته او، بزرگ‌ترین مشکل امروز کشاورزان منطقه، کمبود آب و قطعی‌های مکرر برق است. «گاهی تا هفت ساعت برق قطع می‌شود. آبیاری به‌موقع از بین می‌رود و خسارت می‌بینیم. سازمان آب هم محدودیت گذاشته، در حالی که هزینه پنل خورشیدی سرسام‌آور است. کشاورز سرمایه ندارد که چنین تجهیزاتی بخرد.»

مشکلات آب و برق تنها بخشی از چالش‌های اوست. تأمین کود و نهاده‌های کشاورزی نیز برایش دردسر بزرگی است. او از بی‌عدالتی در توزیع نهاده‌ها گلایه دارد و می‌گوید برخی سهمیه‌ها به بازار آزاد راه پیدا می‌کند «وقتی کود در بازار آزاد چند برابر قیمت دولتی است، کشاورز خرد چطور دوام بیاورد؟ ما نه رانت داریم، نه واسطه. عدالت باید در عمل دیده شود.»

با این‌حال، او به آینده خوش‌بین است. در دلش برنامه‌های بزرگی دارد: توسعه تاکستان، کاشت گونه‌های مقاوم‌تر انگور، و حتی راه‌اندازی واحد کوچک فرآوری محصولات انگور در آینده.

او ادامه می‌دهد: «من کشاورزی را فقط یک شغل نمی‌دانم، این یک هنر است. هنر خلق کردن از خاک. هر نهالی که سبز می‌شود، انگار فرزند تازه‌ای به دنیا آمده. اگر حمایت باشد، کشاورز می‌تواند معجزه کند.»

در کنار همه سختی‌ها، امید میرافکن تجربه مثبتی از همکاری با کمیته امداد دارد. او می‌گوید مراحل دریافت وام، بازدید کارشناسان و نظارت بر اجرای طرح بدون مشکل انجام شده است. «کارشناسان امداد با دقت طرح را بررسی کردند. حتی بعد از پرداخت تسهیلات هم پیگیر پیشرفت کار بودند. همین پیگیری‌ها باعث شد حس کنم تنها نیستم.»

او اکنون منتظر نخستین برداشت جدی محصول است. به گفته خودش، اگر شرایط آب و برق مساعد شود، از سال آینده انگورهای تاکستانش به بازار محلی می‌رسند. در منطقه، فروش به‌صورت مستقیم و محلی انجام می‌شود و هنوز زیرساختی برای صادرات یا فروش گسترده وجود ندارد.

میرافکن امیدوار است با ادامه حمایت‌های کمیته امداد و همکاری نهادهای مرتبط همچون جهاد کشاورزی و شرکت برق منطقه‌ای، بتواند تولید را گسترش دهد و به الگویی برای دیگر جوانان بیکار منطقه تبدیل شود. «اگر جوانان بدانند با تلاش و پشتکار می‌شود از هیچ، یک زندگی ساخت، دیگر کسی بیکار نمی‌ماند. من از صفر شروع کردم و حالا هر خوشه انگور برایم یادآور روزهای سختی است که گذشت.»

تاکستان کوچک امید، امروز نه‌تنها منبع درآمدی برای خانواده‌اش، بلکه نشانه‌ای از ایمان به کار و تلاش است. چهار فرزندش گاهی در کنار او در مزرعه کمک می‌کنند؛ یکی آب می‌دهد، دیگری نهال‌ها را پاک می‌کند. «می‌خواهم فرزندانم یاد بگیرند که کار، عار نیست. خاک، اگر با عشق لمس شود، طلا می‌دهد.»

در میان گفت‌وگو، نگاهش را به ردیف نهال‌های سبز دوخته است؛ دستانش ترک‌خورده اما محکم است. می‌گوید هر روز صبح پیش از طلوع آفتاب به زمین سر می‌زند و آخر شب با لبخند برمی‌گردد، حتی اگر روزش پر از دردسر بوده باشد.

او تأکید دارد که وام‌های کمیته امداد اگر هدفمند پرداخت شوند، می‌توانند چرخ اقتصاد خرد در روستاها را به حرکت درآورند. «وام باید به دست آدم درست برسد؛ کسی که اهل کار باشد، نه دنبال سود زودگذر. با همین مبلغ، من حالا سرپا هستم، نه بیکار، نه محتاج.»

کمیته امداد امام خمینی (ره) در سال‌های اخیر با اجرای طرح‌های اشتغال‌زایی پایدار، مسیر توانمندسازی اقشار کم‌درآمد را دنبال می‌کند. در استان خراسان رضوی نیز صدها طرح خرد و متوسط در زمینه‌های دامداری، صنایع‌دستی و کشاورزی اجرا شده که بخش قابل‌توجهی از آنها به خودکفایی منجر شده است. طرح امید میرافکن یکی از همین نمونه‌هاست؛ نمونه‌ای که نشان می‌دهد اگر تسهیلات در مسیر درست هدایت شود، می‌تواند زندگی خانواده‌ای را متحول کند.

در پایان گفت‌وگو، وقتی از او می‌پرسیم آینده را چگونه می‌بیند، لبخند می‌زند و می‌گوید: «آینده من همین زمین است. همین تاکستان. روزی می‌رسد که بچه‌هایم زیر سایه این درخت‌ها بنشینند و بگویند پدرمان از خاک، زندگی ساخت.»
انتهای پیام