روایت مهدی استیری، کارآفرینی که با حمایت کمیته امداد دهها نفر را وارد چرخه تولید و امید کرد
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در یکی از کارگاههای تولیدی شهرستان جوین، صدای منظم چرخهای خیاطی، آهنگ زندگی را مینوازد. کارگران با تمرکز مشغول دوخت لباسهای کار، پیراهن، شلوار و کاپشنهای مردانهاند. در میانشان مردی میانسال، آرام و مصمم، در کنار دستگاهها قدم میزند و گاه نکتهای فنی به شاگردانش یادآوری میکند. او مهدی استیری است؛ متولد ۱۳۵۷، کارآفرینی که بیش از دو دهه از عمر خود را وقف یاد دادن، یاد گرفتن و تولید کرده است.
استیری پیش از آنکه صاحب دو کارگاه شود، تنها یک شاگرد ساده خیاطی بود. خودش از آن روزها چنین یاد میکند:«از سال ۷۵ با یک چرخ خیاطی قدیمی کارم را شروع کردم. سرمایه زیادی نداشتم، اما انگیزهام زیاد بود. در خانه مردم لباس میدوختم و کمکم یاد گرفتم که چطور از خیاطی، شغلی بسازم که نهتنها برای خودم، بلکه برای دیگران هم نان داشته باشد.»
او با گذشت زمان و تلاش شبانهروزی توانست کارگاه کوچکش را گسترش دهد. امروز دو شعبه تولیدی دارد؛ در این کارگاهها حدود ۱۵ دستگاه چرخ خیاطی صنعتی فعال است و بیش از ۳۵ نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم مشغول به کارند. حدود ۱۰ تا ۱۵ نفر در کارگاه مرکزی فعالیت دارند و بیش از ۲۰ نفر دیگر در منزل کار میکنند — از جمله ۱۰ نفر از مددجویان کمیته امداد که با آموزشهای او وارد حرفه خیاطی شدهاند.
چهار تا پنج سال پیش، کمیته امداد امام خمینی (ره) با توجه به سابقه و تجربه او، استیری را به عنوان راهبر شغلی در حوزه پوشاک انتخاب کرد. از آن زمان تاکنون، او با برگزاری دورههای آموزشی و نظارت بر طرحهای تولیدی، توانسته به دهها مددجو مهارت خیاطی، طراحی و دوخت آموزش دهد.
او با لبخند میگوید: «راهبر شغلی بودن یعنی پلی باشی بین آموزش و اشتغال واقعی. خیلی از مددجویان استعداد دارند، فقط نیاز به راه دارند. من سعی میکنم مسیر را برایشان روشن کنم و آنها را وارد بازار کار کنم.»
فعالیت او به همینجا ختم نمیشود. استیری این روزها در حال رایزنی برای راهاندازی کارگاه آموزشی در زندان است تا بتواند زندانیان را نیز با حرفه پوشاک آشنا کرده و فرصت بازگشت به جامعه را برایشان فراهم کند.«زندانی هم انسان است و وقتی آزاد میشود، اگر شغل نداشته باشد، دوباره به مسیر اشتباه میافتد. من باور دارم آموزش دوخت و دوز میتواند زندگی افراد زیادی را تغییر دهد.»
با رشد تولید، حالا مهدی استیری در فکر توسعه بازار فروش است. او بهتازگی فروشگاهی برای عرضه لباسهای کار تأسیس کرده و به دنبال ورود به بازار صادراتی کشورهای ترکیه و عراق است. «در حال مذاکره با چند شرکت هستیم تا لباس فرم و لباس کار تولید کنیم. اگر حمایت مالی و تجهیزات مناسب فراهم شود، توان صادرات به دو یا سه کشور را داریم. کار ایرانی، اگر با کیفیت دوخته شود، در بازار جهانی هم خریدار دارد.»
اما در کنار تمام موفقیتها، او از مشکلات جدی تولید هم سخن میگوید؛ کمبود سرمایه، نبود تجهیزات صنعتی بهروز و افزایش قیمت مواد اولیه. «چرخهای خیاطی صنعتی جدید قیمت بسیار بالایی دارند. پارچههای باکیفیت مثل مطهری هم گران است. گاهی بین خرید مواد اولیه و پرداخت حقوق کارگر، باید یکی را انتخاب کنم. این یعنی فشار زیاد بر تولیدکننده.»
استیری بهرغم ارتباط نزدیک با کمیته امداد، از میزان محدود تسهیلات گلایه دارد. او میگوید: «قرار بود ۱۵۰ میلیون تومان تسهیلات برای توسعه کارگاه بگیرم، اما فقط ۶۰ میلیون پرداخت شد. با این مبلغ نمیشود چرخ جدید خرید یا فضای کار را گسترش داد. اگر حمایت مالی کافی باشد، من میتوانم اشتغال ۴۰ تا ۵۰ نفر را تأمین کنم.»
به باور او، وامهای اشتغال اگر هدفمند و بهموقع پرداخت شوند، میتوانند «چرخ تولید داخلی» را به حرکت درآورند «کارآفرین اگر حمایت شود، برای دولت هزینه نیست، سرمایه است. تولیدکنندهای مثل من مالیات میدهد، شغل ایجاد میکند و به چند خانواده نان میرساند. فقط باید اعتماد و پشتیبانی وجود داشته باشد.»
استیری معتقد است خیاطی فقط دوخت پارچه نیست؛ نوعی هنر و عشق به نظم و زیبایی است. «هر لباسی که از زیر دست کارگر بیرون میآید، حاصل ذوق و تلاش اوست. من همیشه به شاگردانم میگویم لباس خوب، حاصل دل آرام و کار دقیق است. هنر ما، پوشاندن تن آدمها نیست، بلکه خلق زیبایی است.»
او باور دارد که یکی از مهمترین اهدافش، انتقال تجربه و انگیزه به نسل جوان است: «به جوانها میگویم از کار نترسید. از صفر شروع کنید. من هم روزی با یک چرخ و دستان خالی شروع کردم. اگر تلاش کنید و نخواهید فقط منتظر سرمایه باشید، موفق میشوید.»
اکنون در کارگاه او، زنان و مردانی در کنار هم مشغولاند؛ برخی دوخت لباس کار را برعهده دارند، بعضی الگو میبرند و گروهی دیگر اتوکاری و بستهبندی میکنند. نظم کارگاه و همدلی میان کارگران نشان از مدیریتی دقیق و انسانی دارد.
او از کمیته امداد بهعنوان نهادی که در مسیر توانمندسازی واقعی نقش دارد، قدردانی میکند و امیدوار است حمایتهای مادی و فنی افزایش یابد تا کارگاههای کوچک به کارخانههای اشتغال پایدار تبدیل شوند. «حمایت فقط وام نیست. گاهی یک تسهیلگری ساده، یک بازار فروش تضمینی یا معرفی به شرکتها میتواند سرنوشت یک تولیدی را عوض کند. من همیشه گفتهام اگر حمایت باشد، تولیدکننده ایرانی میدرخشد.»
با پایان گفتوگو، مهدی استیری دوباره کنار چرخ خیاطی مینشیند. با دقت درزهای لباس کار را بررسی میکند و تکهای پارچه تازه زیر سوزن میگذارد. صدای چرخ دوباره بلند میشود؛ صدایی که برای او، موسیقی زندگی است — نوای تداوم، تلاش و ایمان به کاری که با عشق انجام میدهد.
