به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، صدای دستگاه‌ها فضای کارگاه را پر کرده است. بوی فلز داغ و روغن صنعتی در هوا پیچیده و کارگران با لباس‌های کار خاکی‌رنگ مشغول برش و جوشکاری‌اند. گوشه‌ای از سالن، مردی با دقت در حال بررسی یکی از فیلترهای تولیدشده است. او علی خیرآبادی است؛ کارآفرین ۳۹ساله‌ای از شهرستان جوین که با تلاش، تجربه و اندکی حمایت مالی، توانسته چرخ تولید را در یکی از مناطق کم‌برخوردار خراسان به حرکت درآورد.

خیرآبادی متولد ۱۳۶۶ و پدر دو فرزند است. او می‌گوید از همان دوران نوجوانی در کنار پدرش، که در همین حرفه مشغول بود، کار را یاد گرفته است.

با لبخند می‌گوید: «از بچگی بوی جوشکاری و آهن با من بوده. پدرم همیشه می‌گفت کار با دست، برکت دارد. حالا هم سعی می‌کنم همان مسیر را با نگاه تازه ادامه بدهم.»

او تا چند سال پیش در شغل دیگری فعالیت می‌کرد، اما در سال ۱۴۰۰ تصمیم گرفت مسیرش را عوض کند و به سراغ تولید ادوات کشاورزی برود. می‌گوید: «احساس کردم وقتش رسیده کاری انجام دهم که هم برای خودم مفید باشد و هم برای دیگران. از کمیته امداد تسهیلات گرفتم و کار را شروع کردم.»

در همان سال، ۲۵۰ میلیون تومان تسهیلات از کمیته امداد امام خمینی (ره) دریافت کرد و با سرمایه اولیه حدود دو میلیارد تومان، کارگاهی برای تولید فیلتر و ادوات کشاورزی راه انداخت.

او می‌گوید: «اگر آن وام را نمی‌گرفتم، شاید هنوز در مرحله برنامه‌ریزی مانده بودم. کمک کمیته امداد مثل یک جرقه بود که باعث شد سریع‌تر وارد عمل شوم.»

اکنون در این کارگاه ۱۲ نفر به‌صورت مستقیم مشغول به کارند که بسیاری از آن‌ها مددجوی کمیته امداد هستند. دستگاه‌ها با نظم کار می‌کنند و هرکس بخشی از کار را انجام می‌دهد؛ از ساخت بدنه تا مونتاژ نهایی فیلترها.

یکی از کارگران با صدایی بلند از میان سروصدای دستگاه‌ها می‌گوید: «قبل از اینجا بیکار بودم، اما حالا کار یاد گرفتم و درآمد دارم. برای ما اینجا فقط محل کار نیست، امید دوباره است.»

خیرآبادی با رضایت به آن‌ها نگاه می‌کند و می‌گوید: «همین رضایت بچه‌ها برایم از هر چیزی مهم‌تر است. اگر کارگاه کوچک ما بتواند چند خانواده را سرِ کار نگه دارد، یعنی موفق شدیم.»

با اینکه کارگاه فعلاً در فضای اجاره‌ای فعالیت می‌کند، اما او امیدوار است در آینده بتواند زمین مستقل خود را بخرد و فعالیتش را گسترش دهد. حدود هشت دستگاه فعال در کارگاه وجود دارد که بیشترشان برای تولید فیلترهای صنعتی و قطعات کشاورزی استفاده می‌شود.

او می‌گوید: «الان سفارش از چند شهر اطراف هم داریم. اگر بازار بهتر شود، می‌توانیم تولید را دو برابر کنیم. فقط مشکل اصلی، هزینه بالای مواد اولیه است.»

از او می‌پرسم چه چیزی باعث شد در این مسیر دوام بیاورد؟ کمی مکث می‌کند و می‌گوید: «پشتکار. فقط همین. گاهی اوضاع بازار سخت می‌شود، اما ناامید شدن، بزرگ‌ترین اشتباه است. من باور دارم اگر هدف‌دار کار کنیم، موفقیت حتماً می‌آید.»

از نظر او، تسهیلات کمیته امداد فقط وام نیست، بلکه اعتماد و انگیزه‌ای برای حرکت است. می‌گوید: «وقتی کسی به شما اعتماد می‌کند و سرمایه‌ای در اختیارتان می‌گذارد، احساس مسئولیت می‌کنید که باید جواب این اعتماد را با کار خوب بدهید.»

کارگاه او حالا یکی از نمونه‌های موفق اشتغال‌زایی در منطقه است و به گفته کارشناسان، می‌تواند الگوی خوبی برای سایر کارآفرینان باشد. بسیاری از افرادی که اینجا مشغول به کارند، مهارت فنی پیدا کرده‌اند و حتی خودشان قصد دارند در آینده کارگاه مستقل راه بیندازند.

خیرآبادی درباره آینده می‌گوید: «دوست دارم بخش کشاورزی را هم توسعه بدهم. هدفم فقط تولید نیست، می‌خواهم زنجیره‌ای از کار و آموزش در منطقه راه بیفتد. اگر حمایت‌های مالی با سود پایین‌تر ادامه پیدا کند، می‌توانیم چندین نفر دیگر را هم مشغول کار کنیم.»

او در پایان گفت‌وگو، توصیه‌ای کوتاه برای جوانان دارد: «کسی که می‌خواهد کاری شروع کند، نباید از سختی‌ها بترسد. کار مثل زمین کشاورزی است، باید دانه را با صبر بکاری تا به بار بنشیند.»

صدای دستگاه‌ها دوباره بلند می‌شود. خیرآبادی به سمت یکی از کارگران می‌رود و در حالی که دستش را روی دوشش می‌گذارد، چیزی آرام به او می‌گوید. لبخند هر دو در میان صدای چکش و جوشکاری گم می‌شود، اما امیدی که در این کارگاه جریان دارد، از جنس همان برکتی است که از دل تلاش، ایمان و حمایت‌های درست روییده است.