کارآفرینی موفق در حوزه گیاهان دارویی؛ محمد آبرودی و مسیر توسعه تولید در داورزن
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در دل دشتهای حاصلخیز داورزن، عطر نعناع و گل محمدی در هوای صبحگاهی پیچیده است. ردیفهای سبز گیاهان دارویی در زیر نور خورشید برق میزنند و صدای کارگران، که با دستانی خسته اما پرامید در حال برداشتاند، فضای کارگاه را زنده نگه میدارد. در میان این چشمانداز سرسبز، محمد آبرودی با نگاهی مصمم، بر روند برداشت و فرآوری گیاهان نظارت میکند؛ مردی که از دل خاک، کسبوکاری پایدار و الهامبخش ساخته است.
محمد آبرودی، متولد ۱۳۵۸، متأهل و دارای سه فرزند، سالهاست در حوزه کشاورزی و تولید گیاهان دارویی فعالیت میکند. او از سال ۱۳۸۷ کشت نعناع را آغاز کرد و در سال ۱۳۹۳ تصمیم گرفت با راهاندازی کارگاه فرآوری، محصولات منطقه مانند نعناع، گل محمدی و سایر گیاهان دارویی را به تولید صنعتی برساند.
کارگاه تولیدی او از سال ۱۳۹۵ فعالیت خود را با سرمایه اولیه ۵۰ میلیون تومان آغاز کرد و در سال ۱۳۹۷ با دریافت تسهیلات ۱۰۰ میلیون تومانی از کمیته امداد امام خمینی(ره)، توانست تجهیزات جدید خریداری و ظرفیت تولید خود را افزایش دهد. در حال حاضر، چهار دستگاه فعال در کارگاه مستقر است. مغازه عطاری بهصورت اجارهای اداره میشود و زمین کارگاه متعلق به برادر اوست که در این مسیر با وی همکاری دارد.
آبرودی در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید: «در بخش کشاورزی حدود ۱۵ کارگر دائم داریم که بیشترشان خانم هستند. از نیمه فروردین هر سال، مشغول برداشت گیاهان دارویی میشوند. در کارگاه پنج نفر مشغول کارند و در مغازه عطاری هم چهار نفر بهصورت ثابت فعالیت دارند. بخشی از نیروها از مددجویان کمیته امداد هستند و هر سال بر اساس فصل و نیاز کار تغییر میکنند.»
او علاقه خود را بزرگترین سرمایه کاریاش میداند و میگوید: «عشق به گیاهان دارویی از کودکی در من بوده است. همین علاقه باعث شد حتی در سختترین شرایط مالی و با وجود مشکلات زیاد، کار را ادامه دهم. وقتی نتیجه کارم را میبینم، خستگی از تنم بیرون میرود.»
با وجود پیشرفتهای قابل توجه، مشکلات همچنان ادامه دارد. یکی از چالشهای اصلی، نداشتن نشان سیب سلامت برای محصولات است؛ موضوعی که مانع ورود رسمی محصولات او به بازارهای بستهبندی و صادراتی شده است.
او دراینباره توضیح میدهد: «برند ثبت کردهایم، اما هنوز نتوانستهایم نشان سیب سلامت بگیریم. دستگاه بستهبندی مناسب نداریم و هزینه خرید آن بالاست. اگر بتوانیم این مرحله را پشت سر بگذاریم، میتوانیم محصولات را بهصورت رسمی بستهبندی و صادر کنیم.»
مشکلات زیرساختی نیز از دیگر دغدغههای اوست. آبرودی با نگاهی نگران به تأسیسات کارگاه میگوید: «قطعی برق در فصلهای کاری آسیب زیادی به ما میزند. وقتی دستگاهها وسط کار خاموش میشوند، بخشی از محصول از بین میرود. کمبود آب هم معضل دیگری است. چاهها با برق کار میکنند و اگر برق قطع شود، روند آبیاری مختل میشود. این مشکلات در کنار گرانی مواد اولیه، فشار زیادی به تولیدکننده وارد میکند.»
با این حال، او روحیه خود را از دست نداده است و همچنان با امید به آینده کار میکند: «ما با حداقل امکانات شروع کردیم، اما اگر حمایتهای بیشتری شود، میتوانیم اشتغالزایی را چند برابر کنیم. هدف من این است که کارگاه را به مرکز فرآوری بزرگ منطقه تبدیل کنم تا هم محصولات متنوعتری تولید کنیم و هم به بازارهای صادراتی برسیم.»
او از عملکرد کمیته امداد نیز با احترام یاد میکند و میگوید: «کمیته امداد با تسهیلات ۱۰۰ میلیون تومانی کمک بزرگی به ما کرد. این وام در زمان خودش حیاتی بود و باعث شد کارگاه توسعه یابد. اگر این نوع حمایتها ادامه یابد و سرمایه در گردش در اختیار تولیدکنندگان قرار گیرد، بسیاری از واحدهای کوچک میتوانند به بنگاههای پایدار تبدیل شوند.»
یکی از ویژگیهای کار آبرودی، استفاده از ظرفیت نیروی کار خانمهاست. او میگوید: «ما سعی کردیم بخشی از کار را به زنان روستایی بسپاریم. آنها هم دقیق کار میکنند و هم به درآمد خانواده کمک میشود. این همکاری برای ما هم مزیت اقتصادی دارد و هم بُعد اجتماعی مثبتی ایجاد میکند.»
در بخش پایانی گفتوگو، آبرودی با لحنی اندیشمندانه به جوانان توصیه میکند: «اگر کسی میخواهد وارد تولید شود، باید با تحقیق و شناخت کافی اقدام کند. تولید سود دارد، اما سختیاش هم زیاد است. باید هزینهها را دقیق برآورد کرد، چون در شرایط فعلی اقتصادی، تولیدکننده بیشترین فشار را تحمل میکند.
اگر پشتکار نداشته باشید، دوام نمیآورید.»
با وجود همه دشواریها، محمد آبرودی و تیمش با اراده و تلاش، چرخه تولید گیاهان دارویی در داورزن را زنده نگه داشتهاند. او در حالیکه دستانش بوی نعناع گرفته، میگوید: «ما از خاک این سرزمین رزق میبریم و وظیفهمان این است که ارزش این نعمت را چند برابر کنیم. هر چقدر کار سخت باشد، وقتی محصول نهایی را میبینم، خستگیام در میرود. همین حس رضایت، پاداش واقعی ماست.»
داستان محمد آبرودی نمونهای روشن از تأثیر پشتکار، دانش بومی و حمایت هدفمند کمیته امداد است. او توانسته است از دل زمینهای داورزن، کسبوکاری پویا در حوزه گیاهان دارویی بسازد؛ کسبوکاری که نهتنها معیشت خانوادهاش را تأمین کرده، بلکه برای دهها نفر از مردم منطقه نیز فرصت اشتغال فراهم آورده است.
