کارگاه خیاطی در چهار بست فریمان؛ تجربه یک زوج کارآفرین و تسهیلات کمیته امداد
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، زوجی از روستای چهار بست فریمان در سال ۱۴۰۱ تصمیم گرفتند مسیر متفاوتی در زندگی اقتصادی و اجتماعی خود طی کنند. خانم زکیه خانی، متولد ۱۳۷۹، به همراه همسرش تصمیم گرفتند کارگاهی برای خیاطی زنان روستا راهاندازی کنند تا فرصتی برای اشتغال زنان بیسرپرست و کمدرآمد فراهم آورند و محیطی امن و زنانه برای فعالیتهای تولیدی ایجاد کنند. انگیزه اصلی آنها نه تنها اقتصادی بود، بلکه جنبه اجتماعی و تربیتی نیز داشت؛ زنانی که پیش از این مجبور بودند برای تأمین نیازهای روزمره خانواده، در شرایط سخت زمینها و خانههای خود کار کنند و هیچ محیط امنی برای فعالیت حرفهای نداشتند.
از خانم زکیه خانی میپرسم چرا تصمیم گرفتند وارد حوزه خیاطی شوند، پاسخ میدهد: «هدف اصلی ما ایجاد فضایی امن برای زنان روستا بود. پیش از این، بسیاری از آنان مجبور بودند در شرایط سخت و با دستمزد بسیار کم، کار کنند. ما میخواستیم محیطی حرفهای و زنانه ایجاد کنیم که بتوانند با آرامش کار کنند و درآمدی داشته باشند.»
همسرش، آقای مقدم، توضیح میدهد: «من پیش از این در کار بنایی فعالیت میکردم، اما وقتی فعالیتهای خیاطی کمیته امداد را دیدم، به فکر راهاندازی یک کارگاه مستقل افتادم. تصمیم گرفتیم با سرمایه شخصی و حمایت کمیته، فضایی فراهم کنیم که زنان بتوانند فعالیت حرفهای داشته باشند.»
خانم خانی در خصوص تامین منابع مالی لازم برای شروع کارگاه پاسخ میدهد: «ما تمام سرمایه شخصی خود را کنار گذاشتیم، مقداری از طلاهای خانوادگی فروختیم و پسانداز خود را وارد پروژه کردیم. علاوه بر این، دو وام ۱۸ درصدی از بانک ملی و پست بانک گرفتیم که مجموعاً ۱۸۲ میلیون تومان بود.»
آقای مقدم اضافه میکند: «همچنین توانستیم ۱۰۰ میلیون تومان تسهیلات از کمیته امداد دریافت کنیم. این مبلغ به خرید تجهیزات اولیه و آمادهسازی کارگاه کمک کرد. بدون این کمک، شروع کارگاه تقریبا غیرممکن بود.
خانم خانی در خصوص چگونگی ساخت کارگاه میگوید: «زمینی خریدیم و بنای ۱۰۰ متر مربعی ساختیم که شامل حیاط و دیوارکشی بود. تجهیزات شامل دیگ بخار، دو میز اتو، دو اتو سیلتر، سه چرخ صنعتی، چند دستگاه خانگی مثل مارشال و ماماندوز، قیچی و سه سردوز بود. در مجموع حدود ۳۵ تا ۴۰ دستگاه داشتیم.»
آقای مقدم توضیح میدهد: «این تجهیزات امکان فعالیت حرفهای برای حدود سی زن روستایی را فراهم کرد. بسیاری از این زنان از خانوادههای کمدرآمد یا مددجو بودند و حضور در محیط امن و زنانه باعث شد هم درآمد داشته باشند و هم تجربه اجتماعی و حرفهای کسب کنند.»
خانم خانی در خصوص نقش تسهیلات کمیته امداد در این پروژه میگوید: «تسهیلات اولیه به عنوان سکوی پرتاب عمل کرد. بدون آن، حتی امکان خرید تجهیزات اولیه را نداشتیم. این کمکها زمینهای ایجاد کرد تا کارگاه آغاز شود و زنان بتوانند در محیطی امن کار کنند.»
آقای مقدم اضافه میکند: «با این حال، برخی وعدهها محقق نشد، مثل تأمین چرخهای صنعتی و وامهای بلاعوض. محدودیتها باعث شد کارگاه نتواند به ظرفیت کامل خود برسد.»
خانم خانی می گوید: «بزرگترین مشکل ما، وعدههای عملی نشده بود. نهادهای مختلف وعده تجهیز کارگاه و تأمین چرخها دادند اما عملی نشد. علاوه بر این، مسائل اجتماعی و فرهنگی هم فشار زیادی ایجاد میکرد. برخی تصور میکردند ما وامها را شخصاً مصرف کردهایم، در حالی که تمام سرمایه صرف کارگاه شد.»
آقای مقدم اضافه میکند: «همچنین برخی زنان که به صورت خطی و با نرخ پایین کار میکردند، از شرایط سوءاستفاده میکردند. با وجود این مشکلات، برخی نیروها توانستند درآمد بیشتری داشته باشند که به نوعی دلگرمی و انگیزه بود.»
خانم خانی در خصوص نقش کارگاه در طول فعالیت خود میگوید: «حتی با محدودیتها، زنان روستا تجربه کار حرفهای و محیط امن داشتند. آنها یاد گرفتند کار گروهی و حرفهای انجام دهند و اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردند.»
خانی در خصوص علت تعطیلی کارگاه توضیح میدهد: «با وجود تمامی تلاشها و سرمایهگذاری، مشکلات عملی و تحقق نیافتن وعدهها ادامه داشت. در نهایت در سال ۱۴۰۳ مجبور شدیم کارگاه را تعطیل کنیم. وسایل مدتی نگهداری شد، اما در نهایت توسط فردی با چکهای برگشتی خریداری و منتقل شد.»
همسرش اضافه میکند:«این تجربه تلخ بود، اما اثر اولیه کارگاه باقی ماند. زنان روستا هنوز مشتاق بازگشت به محیط امن و زنانه هستند.»
خانم خانی می گوید: «تنها کسی که همیشه پاسخگو بود، کارشناس تسهیلات کمیته امداد اداره فریمان بود. او در تمام ساعات شبانهروز همراهی کرد و کمک کرد مشکلات عملیاتی کاهش یابد.»
مقدم به تجربهشان اشاره می کند و میگوید: «۹۹ درصد موفقیت به تلاش خود فرد بستگی دارد و تنها ۱ درصد میتوان به وعدههای اداری دل بست.»
خانم خانی اضافه میکند: «سرمایه و حمایت لازم است، اما بدون مهارت و مدیریت صحیح، هیچ تسهیلاتی نمیتواند موفقیت پایدار ایجاد کند.»
خانی در خصوص راه اندازی مجدد کارگاه پاسخ میدهد: «اگر سرمایه و حمایت دوباره فراهم شود، حاضریم کارگاه را از نو راهاندازی کنیم. زنان روستا هنوز مشتاق محیط امن و حرفهای هستند و این انگیزه ما را حفظ میکند.»
انتهای پیام
لینک گزارش :
