کارآفرینی موفق در جغتای؛ روایت مردی که با تسهیلات کمیته امداد صنعت جوراببافی را رونق داد
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در یکی از کوچههای شهر جغتای، صدای یکنواخت ماشینهای جوراببافی در فضای کارگاهی کوچک اما منظم طنینانداز است، کارگران با دقت مشغول بستهبندی و کنترل کیفیت محصولاتاند. در گوشهای از کارگاه، علیرضا زرینپور مردی آرام با دستانی پینهبسته و چهرهای مصمم، مشغول بررسی خروجی یکی از دستگاههاست؛ دستگاهی که خود با تلاش و برنامهریزی، پایهگذار آن شده است.
زرینپور متولد ۱۳۵۷ و پدر چهار فرزند است. او سالها پیش در حرفههای مختلفی مانند بنایی، دامداری و کشاورزی فعالیت داشت، اما نوسانات بازار و سختی کارهای فصلی باعث شد به فکر راهی تازه بیفتد. سرانجام در سال ۱۳۹۵ با دریافت تسهیلات ۱۵ میلیون تومانی از کمیته امداد، تصمیم گرفت به عرصه تولید پوشاک وارد شود. همان وام، سرآغاز مسیری شد که زندگی کاریاش را دگرگون کرد.
او میگوید: «با وام اولیه توانستم دو دستگاه جوراببافی و دو چرخ خیاطی بخرم. همه چیز از یک اتاق کوچک در خانهمان در روستای حطیطه شروع شد. در ابتدا کار سخت بود، چون نه تجربهای در تولید داشتم، نه بازار را میشناختم. اما کمکم یاد گرفتم، با تولیدکنندگان دیگر مشورت کردم و مسیر خودم را پیدا کردم.»
زرینپور در سال ۱۳۹۸ برای توسعه کارگاه، تسهیلات دیگری به مبلغ ۵۰ میلیون تومان دریافت کرد و هر دو وام را بهطور کامل بازپرداخت کرده است. امروز، کارگاه او در فضایی استیجاری در شهر جغتای فعالیت دارد و شامل ۴ دستگاه جوراببافی، چند چرخ خیاطی صنعتی و تجهیزات جانبی است.
او میگوید: «الان یک مغازه برای فروش محصولات داریم و یک کارگاه کوچک که بیشتر کارهای تولیدی آنجا انجام میشود. در مجموع شش نفر با ما همکاری میکنند؛ سه نفر در کارگاه و سه نفر در خانه که کارهای سردوز، اتو و بستهبندی را انجام میدهند. دو نفر از نیروها هم از مددجویان کمیته امداد هستند.»
این مدل ترکیبی، یعنی تلفیق کارگاه مرکزی و تولید خانگی، به گفتهی زرینپور باعث شده هزینههای نگهداری و انرژی کاهش یابد و در عین حال، چند خانواده نیز بهصورت غیرمستقیم شاغل شوند.
با وجود این موفقیتها، مسیر تولید بدون چالش نبوده است. او از نوسانات شدید قیمت نخ و افزایش نرخ ارز گلایه دارد: «بیشتر نخها وارداتی هستند، مخصوصاً نخهای چینی. هر بار که قیمت دلار بالا میرود، نخ هم گران میشود. ما نمیتوانیم قیمت ثابتی به مشتریها بدهیم، چون ممکن است در عرض دو هفته هزینه تولید تغییر کند. همین مسئله رقابت را سخت کرده است.»
به گفته او، یکی دیگر از مشکلات، نبود سرمایه در گردش کافی است. خرید نقدی مواد اولیه و فروش چکی محصولات، فشار مالی زیادی به تولیدکنندگان وارد میکند.
زرینپور میگوید: «اگر سرمایه در گردش داشته باشیم، میتوانیم مواد اولیه را در حجم بالا بخریم و قیمت تمامشده را پایین بیاوریم. اما چون نقدینگی نداریم، مجبوریم کمکم بخریم و همین باعث بالا رفتن هزینه تولید میشود.»
در کنار چالشهای اقتصادی، رقابت در بازار نیز روزبهروز بیشتر میشود. او توضیح میدهد:
«خیلیها وارد این شغل شدهاند. بعضیها جوراب را با سود بالا میفروشند، اما من سعی میکنم انصاف را رعایت کنم. حداکثر سود ما حدود بیست تا بیستوپنج درصد است، در حالی که بعضیها پنجاه درصد سود میگیرند. ترجیح میدهم مشتری وفادار داشته باشم تا سود مقطعی.»
با وجود سختیها، روحیهی مثبت و واقعبینانهی این کارآفرین تحسینبرانگیز است.
او میگوید: «در این سالها یاد گرفتم که هیچ کاری بدون تلاش و صبر به نتیجه نمیرسد. بعضی وقتها بازار خراب میشود یا دستگاهها خراب میشوند، اما باید ادامه داد. همیشه به خودم میگویم هر مشکلی، راهحلی دارد.»
زرینپور بخشی از محصولات خود را به شهرهای دیگر مانند مشهد، شمال کشور و کردستان ارسال میکند. با وجود کاهش صادرات داخلی بهدلیل نوسانات بازار، همچنان امیدوار است بتواند با ثبات اقتصادی دوباره حجم تولید را افزایش دهد.
او اضافه میکند: «در تولید پوشاک و جوراب، رقابت زیاد است. فروش سختتر از تولید است. باید مسافتی را طی کنی تا مشتری قانع شود. اما اگر کیفیت خوب باشد، مشتری برمیگردد.»
او دربارهی حمایتهای کمیته امداد نیز نظر مثبتی دارد: «وقتی طرح را ارائه دادم، خیلی استقبال کردند. کارشناسان چند بار بازدید آمدند و راهنماییام کردند. تنها کمبودی که احساس میشود، نبود حمایت برای سرمایه در گردش است. اگر چنین تسهیلاتی فراهم شود، تولیدکنندگان میتوانند کارشان را گسترش دهند.»
