تجربه یک کارآفرین پوشاک از دریافت تسهیلات و چالشهای توسعه
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی کمیته امداد، در شهرستان باخرز، کارگاهی قرار دارد که صدای منظم چرخهای خیاطیاش، روایت سالها تلاش و ماندن است. کارگاهی که نه با سرمایههای کلان، بلکه با تجربه، پشتکار و علاقه شکل گرفته است. علیرضا اعتصامی، صاحب این کارگاه، از نسلی است که تولید را از کف کارگاه و از سالهای نوجوانی آموخته؛ نسلی که به گفته خودش، بیش از سود، با عشق به کار ادامه میدهد، هرچند فشارهای اقتصادی و نبود حمایتهای پایدار، عرصه را برای تولیدکنندگان تنگ کرده است.
اعتصامی درباره آغاز مسیر کاری خود میگوید که خیاطی برای او حرفهای ناآشنا نبوده است. او از همان سالهای کودکی با این شغل آشنا شده؛ شغلی که در خانواده و میان بستگانش جریان داشته است. به گفته او، ورود جدی به بازار کار به سال ۱۳۷۸ بازمیگردد؛ زمانی که فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و نزدیک به ده سال در تهران بهعنوان کارگر در کارگاههای خیاطی مشغول بود.
او توضیح میدهد: تجربه کارگری، هرچند دشوار، اما زمینهساز استقلال بعدیاش شد. پس از سالها کار در تهران، تصمیم گرفت به زادگاه خود بازگردد و کارگاه شخصیاش را راهاندازی کند. این تصمیم در سال ۱۳۸۸ عملی شد و تولید رسمی کارگاه آغاز گردید.
به گفته این کارآفرین، کارگاه تولیدی او در حال حاضر دارای حدود ۲۰ دستگاه چرخ خیاطی فعال است. در این مجموعه نزدیک به ۱۰ نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم مشغول به کار هستند. ملک کارگاه شخصی است و یک مغازه پخش نیز برای عرضه محصولات در اختیار دارد که عمده فعالیت آن مربوط به سفارشهای مدارس است.
اعتصامی تأکید میکند: اگر مالکیت شخصی کارگاه و مغازه نبود، ادامه فعالیت در شرایط فعلی تقریباً غیرممکن میشد. او معتقد است بسیاری از تولیدکنندگان به دلیل اجارهنشینی و افزایش هزینهها ناچار به تعطیلی شدهاند.
او می گوید: در کنار فروش محلی، بخشی از تولیدات این کارگاه به شهرهای بزرگتر مانند مشهد و تهران ارسال میشود. اگرچه این بازار گسترده نیست، اما توانسته استمرار نسبی فروش را حفظ کند.
اعتصامی میگوید: حفظ همین بازار محدود نیز نیازمند تحمل فشارهای مالی و نوسانات شدید قیمت مواد اولیه است.
اعتصامی سرمایه اولیه خود را حدود ۵۰ میلیون تومان عنوان میکند؛ سرمایهای که حاصل سالها کار و پسانداز بوده است. او در سال ۱۴۰۰ موفق شد ۱۰۰ میلیون تومان تسهیلات از کمیته امداد دریافت کند.
به گفته وی، این تسهیلات صرف خرید مواد اولیه و یک دستگاه چرخ خیاطی شد و در مقطع خود کمک قابل توجهی برای ادامه تولید بود.
او با اشاره به این تجربه میگوید: این وام توانست بخشی از فشار مالی را کاهش دهد و امکان حفظ چرخه تولید را فراهم کند، اما برای توسعه واقعی، کافی نبوده است.
این کارآفرین در ادامه به اقدام خود برای دریافت تسهیلات جدید اشاره میکند. به گفته او، در سال ۱۴۰۲ برای دریافت وامی به مبلغ یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان اقدام کرده است. تمامی مراحل اداری طی شده، حتی دو بار بازدید از کارگاه صورت گرفته، اما در نهایت به دلیل نبود بودجه، پرداخت وام منتفی شده است.
اعتصامی معتقد است: اگر این تسهیلات پرداخت میشد، امکان توسعه کارگاه، افزایش سرمایه در گردش و جذب نیروی انسانی جدید فراهم میشد. او این اتفاق را یکی از مهمترین فرصتهای از دسترفته مسیر کاری خود میداند.
به گفته این تولیدکننده، اصلیترین مشکل حوزه پوشاک، بیثباتی اقتصادی است. قیمت نخ، پارچه و مواد اولیه بهصورت مداوم افزایش مییابد و امکان برنامهریزی بلندمدت را از تولیدکننده سلب میکند.
او توضیح میدهد: برخی ماهها هیچ سودی حاصل نمیشود و هزینهها از محل سرمایه شخصی تأمین میگردد، در حالی که در ماههای دیگر ممکن است درآمد بالاتری ثبت شود. همین نوسانها باعث شده در مقاطعی توان پرداخت دستمزد کارگران کاهش یابد و حتی تعدادی از دستگاههای چرخ خیاطی به شاگردان واگذار شود.
اعتصامی با وجود همه مشکلات، عامل اصلی ادامه فعالیت خود را علاقه به کار میداند. او تأکید میکند: هدفش از تولید، صرفاً سود مالی نیست و ترجیح میدهد حتی در شرایط سخت، چراغ کارگاه خاموش نشود.
به گفته او، حفظ اشتغال حتی برای چند نفر، ارزشمندتر از سود کوتاهمدت است؛ هرچند شرایط اقتصادی این انگیزه را هر روز دشوارتر میکند.
این کارآفرین درباره آینده حرفه خیاطی و تولید پوشاک دیدگاه واقعبینانهای دارد. او معتقد است ث: ورود به این حوزه در شرایط فعلی بدون سرمایه چند میلیاردی، بسیار پرریسک است. افزایش هزینهها، مالیات، ارزش افزوده و نبود حمایت پایدار، فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان وارد کرده است.
اعتصامی تأکید میکند: تولیدکننده با درآمد محدود، توان پرداخت همزمان هزینههای تولید و تعهدات مالیاتی را ندارد و این روند، انگیزه تولید را تضعیف میکند.
اعتصامی نگاه خود را نسبت به نقش کمیته امداد و سایر نهادهای حمایتی بیان میکند. او معتقد است: کمیته امداد وظیفه اصلی خود را در حمایت از اقشار کمبضاعت بهدرستی تعریف کرده و نباید انتظار حمایت گسترده از تولیدکنندگان غیرمددجو داشت.
به گفته او، تولیدکنندگان باید از سوی نهادهای بالادستی و سیاستگذار حمایت شوند تا بتوانند نقش مؤثرتری در ایجاد اشتغال و کمک به اقشار آسیبپذیر ایفا کنند.
