به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در میان صدای جوشکاری، بوی فلز داغ و جرقه‌هایی که هر لحظه فضای کارگاه را روشن می‌کند، قصه‌ای از تلاش، ایستادگی و خوداتکایی جریان دارد؛ قصه مردی که با تکیه بر مهارت، تجربه و تسهیلات اشتغال کمیته امداد امام خمینی(ره)، کارگاهی کوچک را به منبع درآمدی پایدار برای خانواده‌اش تبدیل کرده است.

اینجا خبری از تابلوهای پرزرق‌وبرق نیست. اینجا نان، با دست‌های پینه‌بسته و عرق‌ریخته به دست می‌آید. در همین فضای کوچک، مردی ایستاده که سال‌هاست زندگی‌اش را با آهن و آتش گره زده؛ مردی که اگرچه مسیرش پر از سختی بوده، اما هرگز تسلیم بیکاری و ناامیدی نشده است.

ابراهیم سلجوقی از طرق، مردی متأهل و پدر چهار فرزند است؛ دو دختر و دو پسر که آینده‌شان انگیزه اصلی او برای ادامه کار محسوب می‌شود. او متولد دهه پنجاه است و امروز، پس از سال‌ها کار فنی، هنوز هر روز صبح کرکره مغازه را بالا می‌زند؛ نه از سر اجبار، بلکه برای زنده نگه داشتن چرخه زندگی.

او از همان سال‌های جوانی وارد حوزه اگزوزسازی شد. ابتدا در یکی از شرکت‌های مرتبط با این حرفه مشغول به کار بود و سال‌ها تجربه اندوخت. اما روزی رسید که شرکت نیروهایش را تعدیل کرد و او نیز یکی از همان کارگرانی شد که ناگهان خود را بیرون از محیط کار دید. بیکاری، برای بسیاری نقطه پایان است، اما برای او آغاز راهی تازه شد.

پس از این اتفاق، تصمیم گرفت روی مهارتی که سال‌ها آموخته بود، حساب باز کند. حدود پنج تا شش سال شاگردی در این حرفه، او را به سطحی رسانده بود که بتواند مستقل کار کند. به همین دلیل، با وجود تمام دشواری‌ها، مسیر راه‌اندازی کارگاه شخصی را انتخاب کرد؛ مسیری که نه سرمایه کافی داشت و نه پشتوانه‌ای مطمئن.

سلجوقی می‌گوید: چاره‌ای نداشتم جز اینکه برای خودم کار کنم. این کار را بلد بودم و دوستش داشتم. نمی‌خواستم بروم دنبال کارهای موقتی. می‌خواستم روی حرفه‌ای که بلد هستم بایستم.

سال‌ها گذشت و این کارگاه کوچک، با فراز و نشیب‌های فراوان سر پا ماند. اما افزایش هزینه‌ها، گرانی ابزار و مواد اولیه، و فشارهای اقتصادی، ادامه مسیر را دشوارتر کرد. در همین شرایط بود که تسهیلات اشتغال کمیته امداد امام خمینی(ره)، نقش کلیدی در تثبیت و ادامه فعالیت این کسب‌وکار ایفا کرد.

این کارآفرین در سال ۱۴۰۳ موفق شد مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان تسهیلات اشتغال از کمیته امداد دریافت کند. تسهیلاتی که به گفته خودش، دقیقاً در مسیر شغلی هزینه شد. او بخشی از تجهیزات مورد نیاز را تکمیل کرد، مواد اولیه تهیه کرد و توانست کارگاهش را از وضعیت نیمه‌فعال به شرایط باثبات‌تری برساند.

وی درباره سرمایه اولیه می‌گوید: مجموع سرمایه‌ای که برای این کار گذاشتم، حدود ۲۰۰ تا ۲۲۰ میلیون تومان بود. بخشی از آن سرمایه شخصی بود و بخش مهمی هم از طریق تسهیلات کمیته امداد تأمین شد. اگر این وام نبود، ادامه کار واقعاً سخت می‌شد.

کارگاه او خدمات تخصصی اگزوز خودرو را ارائه می‌دهد؛ از تعمیر و تعویض اگزوز گرفته تا جوشکاری، برش، و نصب اگزوزهای تولیدی شرکت‌های مختلف. بسیاری از خودروها به‌صورت موردی و سفارشی خدمات دریافت می‌کنند و بسته به نوع خودرو و آسیب، کار روی آن انجام می‌شود. این تنوع خدمات، باعث شده مشتریان ثابت و گذری به این مغازه مراجعه کنند.

فضای کارگاه حدود ۲۰ متر مربع است و در ملکی شخصی قرار دارد؛ ملکی که به گفته او، با سختی فراوان و پس از فروش یک واحد مسکونی تأمین شده است. در حال حاضر تنها نیروی فعال این کارگاه، خود اوست و گاهی پسرش نیز برای کمک و یادگیری در کنار پدر کار می‌کند. موضوعی که نشان می‌دهد این کارگاه، تنها محل درآمد امروز نیست، بلکه مدرسه‌ای برای انتقال مهارت به نسل بعدی است.

سلجوقی درباره سختی‌های کار فنی می‌گوید: اگزوزسازی خطر دارد. کار با فلز، دستگاه برش و جوشکاری شوخی نیست. باید همه چیز حساب‌شده باشد؛ از عینک و دستکش گرفته تا رعایت ایمنی. اما وقتی نتیجه کار، نان حلال است، آدم تحمل می‌کند.

این کارآفرین، موفقیت خود را تنها حاصل تلاش شخصی نمی‌داند. او از نقش حمایت‌های اطرافیان نیز یاد می‌کند و می‌گوید: یکی از دوستانش، با دلگرمی و تشویق، نقش مهمی در تصمیم او برای ادامه این مسیر داشته است. همین حمایت‌های معنوی، در کنار حمایت‌های مالی نهادهای حمایتی، او را در مسیر کارآفرینی نگه داشته است.

نگاه او به آینده، همچنان با کار گره خورده است. اگرچه خود می‌گوید دیگر سن‌وسالش به دنبال رؤیاهای بزرگ نیست، اما امید دارد فرزندانش بتوانند مسیر تولید را ادامه دهند. 

او آرزو دارد: روزی کارگاه کوچک امروز، به واحدی تولیدی تبدیل شود که نه‌تنها فرزندانش، بلکه چند نیروی دیگر نیز در آن مشغول به کار شوند.

این کارآفرین در توصیه به جوانانی که قصد راه‌اندازی کسب‌وکار دارند، تأکید می‌کند: اول باید ببینند توانایی و علاقه‌اش را دارند یا نه. هنر و مهارت خیلی مهم است. اگر کسی کاری را بلد باشد و دوستش داشته باشد، سختی‌هایش را هم تحمل می‌کند.

در پایان، سلجوقی با قدردانی از کمیته امداد امام خمینی(ره) می‌گوید: واقعاً از همه پرسنل و دست‌اندرکاران تشکر می‌کنم. با همین تسهیلات و با اضافه کردن سرمایه شخصی، توانستم یک شغل راه بیندازم و امروز مشغول کار باشم. این وام‌ها اگر درست هزینه شوند، می‌توانند زندگی یک خانواده را سرپا نگه دارند.
انتهای پیام