به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد، در دو کیلومتری روستای فرخد، حوالی جاده کلات مشهد، کارگاهی قرار دارد که بوی گلاب و عرقیات گیاهی فضای آن را پر کرده است. صدای قل‌قل دیگ‌های تقطیر و بخار معطر گیاهان، نشانه حیات یک کسب‌وکار خانوادگی است؛ کسب‌وکاری که با کمترین سرمایه آغاز شد و حالا سودای کارخانه شدن در سر دارد.

مهدی شکوری‌فر، متولد ۱۳۶۵، متأهل و پدر سه فرزند است؛ یک پسر بزرگ‌تر که در خدمت سربازی به سر می‌برد، دختری ۱۴ ساله و پسری ۱۰ ساله. او سال‌ها در حوزه کارهای صنعتی فعالیت داشته و به گفته خودش از نوجوانی در فضای تولید بزرگ شده است. پیش از ورود به عرصه عرقیات گیاهی، در حوزه اسکلت ساختمان و فعالیت‌های صنعتی کار می‌کرد.

ورود او به عرصه تولید عرقیات به سال ۱۳۹۸ بازمی‌گردد. ابتدا با فروش گل و گلاب آشنا شد و به تدریج تصمیم گرفت تولید را خودش انجام دهد. سال ۱۴۰۰ به‌طور جدی وارد این حوزه شد. سرمایه اولیه‌اش تنها سه میلیون تومان بود. با همان مبلغ یک دیگ کوچک از ارومیه به قیمت حدود دو میلیون و پانصد هزار تومان خرید و کار را آغاز کرد. کمی بعد دیگ دوم را تهیه کرد و مجموع سرمایه‌گذاری اولیه‌اش به حدود پنج میلیون تومان رسید.

او می‌گوید: چون کار صنعتی بلد بودم، همه کارها را خودم انجام دادم. اگر قرار بود کارگر بگیرم یا هزینه ساخت بدهم، اصلاً نمی‌توانستم شروع کنم

کارگاه فعلی در زمینی قرار دارد که بخشی از آن ارث پدری است و بخشی دیگر را خودش خریداری کرده است. همین موضوع باعث شده فشار اجاره‌بها نداشته باشد؛ عاملی که به گفته خودش یکی از دلایل اصلی دوام آوردن کسب‌وکارش بوده است.

شکوری‌فر در سال ۱۴۰۲ و پس از برپایی یک غرفه نمایشگاهی در روستا، با وعده حمایت برای دریافت تسهیلات مواجه شد. در نهایت موفق به دریافت وام ۱۵۰ میلیون تومانی از طریق کمیته امداد شد.

او می‌گوید فرآیند دریافت این وام چندین ماه به طول انجامیده و پیگیری‌های متعددی داشته است. با این تسهیلات، یک دستگاه گلاب‌گیری کارخانه‌ای از کاشان خریداری کرد؛ دستگاهی که به گفته خودش در منطقه مشابه آن وجود ندارد. برای تکمیل خرید، علاوه بر مبلغ وام، چک شخصی نیز ارائه داده و بخشی از هزینه را تقبل کرده است. دستگاه جدید ظرفیت تولید را به شکل قابل توجهی افزایش داده و کیفیت کار را نیز ارتقا داده است.

او اکنون حدود ۲۷ تا ۲۸ نوع عرقیات گیاهی تولید می‌کند؛ از جمله گلاب، عرق بیدمشک، بهارنارنج و سایر عرقیات پرمصرف. تمام محصولات با برچسب ضمانت عرضه می‌شوند و به گفته خودش قابل برگشت بی‌قید و شرط هستند.

فعالیت کارگاه عمدتاً خانوادگی است. در ایام عادی سه نفر درگیر کار هستند؛ خودش، همسرش و یکی از اعضای خانواده. در فصل گلاب‌گیری، تعداد نیروها به شش تا هفت نفر می‌رسد و عملاً شب و روز ندارند. در دوره‌هایی که بازار فروش کاهش می‌یابد، او برای تأمین هزینه‌های زندگی دوباره به کار ساختمانی بازمی‌گردد تا کسب‌وکارش تعطیل نشود.

او درباره سختی‌های کار می‌گوید: بزرگ‌ترین مشکل، سرمایه در گردش است. باید مواد اولیه بخری، تولید کنی و صبر کنی تا فروش برود. اگر پولت قفل شود، کار می‌خوابد.

با این حال، استقبال مردم را مهم‌ترین پشتوانه خود می‌داند. به گفته او، مشتریان از کیفیت محصولات رضایت دارند و همین اعتماد باعث شده بازارش حفظ شود. در کنار عرقیات، به‌تازگی فعالیت محدودی در حوزه لبنیات سنتی نیز آغاز کرده‌اند؛ کاری که با مشارکت اعضای خانواده انجام می‌شود.

چشم‌انداز آینده شکوری‌فر، راه‌اندازی یک کارخانه رسمی تولید عرقیات است. او می‌گوید: هدفش تنها توسعه شخصی نیست، بلکه می‌خواهد برای چند نفر دیگر نیز اشتغال ایجاد کند. توصیه‌اش به جوانان این است که اگر وارد کسب‌وکاری می‌شوند، با تحقیق و استمرار پیش بروند و در دوره‌های رکود، کار را رها نکنند.

روایت او، تصویری از کارآفرینی کوچک اما پرتلاش در حاشیه مشهد است؛ مسیری که از سه میلیون تومان آغاز شد، با یک وام حمایتی توسعه یافت و امروز با وجود همه فراز و نشیب‌ها، همچنان در حال حرکت است.