به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کمیته امداد،  در شهر جوین، جایی که دسترسی به مشاغل پایدار همواره یکی از دغدغه‌های اصلی خانواده‌هاست، آقای ابراهیم کیوانلو، متولد ۱۳۵۳، به همراه همسرش که عضو شورای روستا و صاحب یک آرایشگاه کوچک است، تلاش می‌کنند تا چرخه اقتصاد خانواده را با تکیه بر تولید بچرخانند. این زوج که سه فرزند دارند، علی‌رغم اینکه مستقیماً تحت پوشش کمیته امداد نیستند، اما از تسهیلات این نهاد حمایتی برای آغاز کسب‌وکار خود بهره برده‌اند.

آقای کیوانلو که سال‌ها به عنوان "راننده برق" مشغول به کار بوده اما به دلیل مشکلات مالی در شغل سابق خود، به دنبال راه‌اندازی کسب‌وکاری مستقل افتاده است. او در کنار همسرش که آرایشگاه خود را در شیفت صبح به آموزش و در شیفت بعدازظهر به تولید محصولات متنوعی از جمله خشکبار میوه و سبزی، تفت تخمه، عرق‌گیری، تولید رب، آبغوره، سس فلفل، پنیر و شیره روی آورده است. 
او می گوید: در حال حاضر، سه نیروی کار با ما همکاری می کنند که دو نفر از آن‌ها تحت پوشش کمیته امداد قرار دارند و این خود نشانه‌ای از پتانسیل اشتغال‌زایی این کسب‌وکار است.

نقطه شروع فعالیت‌های اقتصادی پررنگ‌تر این زوج، به حدود سال ۱۳۹۹ بازمی‌گردد؛ زمانی که آقای کیوانلو موفق به دریافت وام ۵۰ میلیون تومانی از کمیته امداد شد. این مبلغ صرف خرید تجهیزات مهمی چون دستگاه خشک‌کن میوه و سبزی، اسلایسر و سایر دستگاه‌های مورد نیاز شد. او می گوید: آن زمان سرمایه‌ای نداشتم و هر آنچه که به دست آوردم را در خرید این دستگاه‌ها هزینه کردم تا بتوانیم تولید را شروع کنیم.

اما مسیر تولید، آن‌گونه که انتظار می‌رفت، هموار نبوده است. آقای کیوانلو از چالش‌های متعددی گلایه می‌کند: هزینه بالای گاز بعد از استفاده از دستگاه تفت تخمه و هزینه سنگین برق پس از راه‌اندازی دستگاه میوه خشک‌کن، کار را برایما سخت کرده است. از طرف دیگر، وقتی محصولی برند ندارد، کسی حاضر به خرید آن به قیمت مناسب نیست و بازار کار ما کساد می‌شود.

او می‌گوید: تمام زحمات ما در کاشت آویشن، تفت تخمه، خشکبار میوه و سبزی، عرق‌گیری، تولید رب، آبغوره، سس فلفل، پنیر و شیره، به خاطر نداشتن بازار و برند، انگار دارد هدر می‌رود. ما به دنبال حمایت از طرف کمیته امداد هستیم، آمار فروش سالانه آن‌ها که تنها از طریق همسایگان تأمین می‌شود، به حدود ۳۰۰ لیتر می‌رسد که نیازمند ایجاد بازار فروس است. 

ادارات مربوطه و حتی کمیته امداد، برای دریافت مجوز برند، این زوج را به شهرک صنعتی معرفی کرده‌اند، اما موانع جدی در این مسیر وجود دارد. کیوانلو می گوید: رفتن به شهرک صنعتی به خاطر نبود وسیله نقلیه برای ما سخت است و مهم‌تر از آن، هزینه‌های ورود به شهرک صنعتی بسیار بالاست. از آن‌ها خواسته شده تا ابتدا با فروش عادی، هزینه‌های شهرک صنعتی را فراهم کنند؛ درخواستی که با توجه به وضعیت فروش فعلی، دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. شهرک صنعتی وامی به ما نمی‌دهد، اما تأمین این هزینه اولیه برای ما بسیار دشوار است.

یکی دیگر از موانع، موقعیت همسر آقای کیوانلو به عنوان عضو شورای روستا است. به خاطر شورای شهر بودن همسرم، دادن سیب سلامت، مجوز و برند برایمان سخت‌تر شده است. 

در حال حاضر، این زوج ، مکانی اجاره‌ای در کنار خیابان را برای فروش سبزیجات خود اجاره کرده‌اند. تجربیاتشان در بازار نیز گاهاً تلخ و شیرین بوده است؛ از ارسال گلاب به سبزوار که با استقبال مواجه شد، تا فروش اجباری آویشن پس از دو سال تلاش، با قیمتی بسیار ناچیز به کارخانه‌ای در مشهد.

آقای کیوانلو با وجود تمام این مشکلات، هنوز امید خود را از دست نداده است. او آرزو دارد با حمایت کمیته امداد در زمینه پوشش هزینه‌های ورود به شهرک صنعتی، اعطای برند و سیب سلامت، و عقد قرارداد با کارخانه‌ها، دغدغه اصلی‌شان تنها تولید باشد و مشکلات فروش مرتفع گردد. کمیته از تلاش‌ها و سختی‌های ما بی‌خبر است و حمایت لازم صورت نمی‌گیرد.

علت اصلی ورود این زوج به این حرفه، علاقه و دسترسی آسان به این محصولات بوده و مهم تر از آن، اسانس محصولات در جوین بیشتر از دیگر مناطق بوده است.

وی توصیه می‌کند: برای ورود به هرکاری، اول نگاه به بازار فروش آن کنید تا علاوه بر پیشرفت بتوان برای دیگر خانوار ها هم اشتغالی ایجاد کرد.